Na slechts twee uur rijden ben je al bij onze Belgische buren. De inwoners van Gent zijn bijzonder aangename mensen. Vriendelijk en ontzettend trots op hun stad. Het is ook volkomen terecht dat de Gentenaren trots zijn op hun stad. Want deze historische stad is een genot voor al je zintuigen.

Na wat eerste blikken op de bijzondere monumentale gebouwen aan de Korenlei en de Graslei en natuurlijk de leuke kroegjes bij de kathedraal begonnen we aan het ‘proeven’ van Gent.

Waterzooi, stond er op het menu. Nu klinkt dit misschien niet bijzonder lekker, maar dat is het zeker wel! Waterzooi is een typisch Gents recept gemaakt van kip (of vis), groenten, room en aardappelen. Het wordt opgediend als een soort soep, samen met brood. Ga dit vooral proeven bij Chéz Leontine, een restaurant waar je midden tussen de Vlamingen zit.

 

 

 

  

 

 

 

Gentse Waterzooi

Na de heerlijke Waterzooi stond er een sneukeltocht met gids op het programma. Sneukelen is Vlaams voor ‘snoepen’, ‘smikkelen’. Samen met onze gids, Stefan (de sneukelaar), ontdekten we Gent al snoepend van lokale lekkernijen.

We begonnen onze tour in het Vleeshuis, een voormalige overdekte markt en gildehuis. Wij gingen er vlees proeven, maar je kunt ook onder het genot van een kopje koffie of een lunch de hammen bewonderen die er hangen te drogen.

Van het Belfort tot kasteel ‘Het Gravensteen’ vertelde Stefan sappige verhalen over de stad Gent. Toen we stopten bij een Patisserie hingen we helemaal aan de lippen van onze gids. Hier proefden we kaastaart, chocoladetaart en een appel-amandeltaart, allemaal even lekker!

De Belgische chocolade kan in deze tour natuurlijk niet ontbreken. Na het bewonderen van de Sint-Baafskathedraal konden we hier heerlijk van ‘sneukelen’. Maar na deze sneukeltocht ging het genieten gewoon verder. Want ook aan restaurants geen gebrek in Gent! Bijvoorbeeld in de middeleeuwse wijk Patershol, hier vind je straatjes vol gezellige restaurantjes. Wij gingen heerlijk dineren in ‘Het Pakhuis’ in de Schuurkenstraat, een voormalige opslagplaats die is omgetoverd tot een bijzonder sfeervol restaurant.

 

 

 

 

 

 

 

Belgische chocolade

Na al dat eten konden we een typisch Belgisch biertje niet overslaan. Op de Vrijdagsmarkt zit café de ‘Dulle Griet’, hier kun je de meest bijzondere biertjes proberen. Als je een kwak-biertje bestelt, moet je je schoen inleveren. En als je je biertje op hebt gekregen zonder het glas te breken, krijg je je schoen weer terug!

Proeft u ook de ‘nonnebillen’ en de ‘neuskes’ in het ouderwetse snoepwinkeltje van mevrouw Temmerman? En vergeet vooral de Vlaamse friet niet!

 

 

 

 

 

 

 

 

Gentse neuzen

Een ding is zeker: genieten doe je in Gent, met óf zonder schoenen!

Marjanne Dijkstra

 

Schotland, een van de mooiste landen in Europa. Schotland kenmerkt zich door zowel haar ruige natuur als haar bruisende stadsleven. De bevolking is vriendelijk, gastvrij en heeft een goed gevoel voor humor. Daarnaast werden de films van Harry Potter veelal opgenomen in dit bijzondere land en natuurlijk komt de meest beroemde Bond ooit, Sean Connery, hier vandaan. In deze blog ontdek je de grappigste en misschien wel leukste feiten over Schotland. Lees hier alle Schotse wist-je-datjes, geschreven door een echte Schot!

Beroemde Schotten
Wat je waarschijnlijk al wist is dat Olympisch tenniskampioen Andy Murray een geboren en getogen Schot is, maar wist je ook dat Schotland een geschiedenis van wereldberoemde uitvinders heeft? Graham Bell, de uitvinder van de telefoon, werd op 3 maart 1847 in de Schotse hoofdstad Edinburgh geboren. John Logie Baird, uitvinder van de televisie, kwam uit het oosten van Schotland. Hij werd geboren in Helensburgh op 13 augustus 1888. Wat niet verbazingwekkend is, is dat de Schotse Charles Macintosh uitvinder van de regenjas is. Er valt namelijk gemiddeld 500 tot 2000 mm regen per jaar aan de Schotse westkust!

The Duke of Wellington

Stadsleven
In de stad vind je supermarkten die 24 uur per dag, 7 dagen in de week geopend zijn. Heerlijk als je midden in de nacht trek hebt in ‘Irn-Bru’ of ‘shortbread’. Voor de musea liefhebber is er genoeg te doen, bovendien zijn bijna alle musea in Schotland gratis toegankelijk. Een van deze musea, the Museum of Modern Art in Glasgow, is voornamelijk beroemd om het beeld van The Duke of Wellington. Dit beeld bevindt zich buiten het museum en is een bronssculptuur van een van de belangrijkste Britse militaire commandanten. Wat opmerkelijk aan dit beeld is, is dat het iedere nacht wordt versierd: de ‘locals’ zetten een pion op zijn hoofd. Aangezien dit verboden is, verwijdert de politie (al 30 jaar) iedere nacht opnieuw deze pion. Tevergeefs, want de arme Duke of Wellington wordt iedere nacht opnieuw versierd. 

Wet en regelgeving
Een bijzonder feit is dat trouwen in Schotland al is toegestaan vanaf 16 jaar, mits de ouders van het echtpaar hiermee instemmen. Het ‘jonge echtpaar’ mag echter geen alcohol drinken, al is het hun bruiloft. Ook wie auto wil rijden, kan in Schotland al jong de weg op. Het is toegestaan vanaf 17 jaar, de chauffeur ontvangt een ‘provisional licence’, een voorwaardelijk rijbewijs. Dit wel zolang er iemand naast zit met een geldig rijbewijs. Wie deze persoon is maakt voor de wet niets uit, het hoeft dus geen rij-instructeur te zijn.

Lekkere trek
Naast de vele beroemde en zeer gevarieerde restaurants, kun je natuurlijk kiezen voor een traditionele ‘Fish supper’. Dit bestaat uit gebakken vis en patat besprenkeld met zout en azijn. Vroeger werd dit gerecht vaak in een krant geserveerd. Vergeet als toetje zeker niet de ‘Fried Mars bar’ te proeven, een gefrituurde Mars-reep!

Fried Mars bar

 

Sneukelen… Het is een woord dat ik pas in Nederland echt leerde kennen, maar het blijkt van oorsprong Vlaams te zijn. Eigenlijk kan het ook enkel Vlaams zijn, waar kan men beter sneukelen dan in Vlaanderen?

Reeds in 1663 werd er gesneukeld en prees een zekere Pieter Croon de goede smaak van vrouwen in ‘Cocus Bonus’: “Een vrauwe pryst de leckerheyt, En sneuckelt geiren soetigheyt”. Maar mannen kunnen er natuurlijk ook goed weg mee, als bourgondiër ben ik daar wellicht het levende bewijs van…

Sneukelen betekent snoepen, smullen, smikkelen, … Smakelijke woorden, waar je al meteen goesting van krijgt… Lekker naar Vlaanderen dus!

Onze steden hebben heel wat lekkers te bieden, enkele van mijn vele favorieten op een rijtje…

In Antwerpen ga ik in ieder geval voor een vers getapt Bolleke (De) Koninck… Een Antwerps handje sla ik ook niet af, je hebt ze in chocolade en als koekje, ik verkies het tweede!

Van chocolade kan ik anders nooit genoeg krijgen, ieder zijn gebrek… In Brugge ga  ik steevast langs The Chocolate Line, om te genieten van de spannende chocoladecreaties van Dominique Persoone. Om daarna dubbel te genieten van een Brugge Tripel, verrijkt met Gruut, of een Brugse Zot!

In Amerika denkt men wel eens dat wij elke dag wafels eten… Niets is minder waar, maar in Brussel wil ik me graag tot een wafel laten verleiden, liefst met slagroom dan, elke vierkantje volledig gevuld… Heerlijk! En dan een geuze in café Mort Subite, waar je verwacht dat Jacques Brel nog elk moment kan binnenkomen, in dat traditionele beschermde interieur.

Ik eet mijn vlees graag rood, maar in Gent durf ik wel eens de veggietoer opgaan… Het verbaast me dan telkens weer hoe lekker dat toch kan zijn! En keuze te over in Gent! Je kunt natuurlijk ook voor de cuberdons of ‘neuzekes’ gaan, heerlijk zoet, bij Temmerman bijvoorbeeld. Of voor een jenever bij Pol in ’t Dreupelkot…

Leuven heeft de langste toog van Europa, met zijn aaneenschakeling van kroegen op de Oude Markt. Hier hou ik het bij een frisse pint, Stella van ’t vat, samen met de vele studenten die Leuven rijk is… Was ik nog maar 30 jaar jonger! En Leuvense Fonskes (pralines) natuurlijk, naar het gelijknamige beeld Fons Sapientiae, bron van wijsheid…

In Mechelen drink je een Gouden Carolus van de lokale brouwerij Het Anker. En ik doe me zeker ook tegoed aan Maneblussertjes, knapperige koekjes met glazuur of gevulde chocolade in de vorm van een maan.

Zo zou ik nog even kunnen doorgaan, elk plekje zijn lekkers… Eten, drinken en tafelen zit diep geworteld in onze cultuur. Wij nodigen iedereen graag uit om te komen genieten van het baanbrekend vakmanschap dat Vlaanderen te bieden heeft, kom lekker naar Vlaanderen, van harte welkom!

Dirk Mertens, directeur Toerisme Vlaanderen & Brussel

 

Een voorbeidende Meivakantie-vakantie, testvakantie voor de echte Grote Zomervakantie, bleek een geweldige ervaring. Met een hoofd (en een hart) bomvol tips, ideeën en heerlijke ervaringen kwamen wij thuis. Ik kan niet anders dan deze delen met kampeerders, vakantiegangers en eventuele twijfelaars die nog twijfelen over vakantie in eigen land.

In de loop van de maand maart kregen we te maken met onderstaande facetten, factoren en wensen:
1. proefdraaien, uitproberen en oefenen;
2. lange meivakantie;
3. bos en buiten;
4. familie;
5. maximale rijafstand vanaf Amsterdam 90 minuten;
6. budget.

We belandden uiteindelijk 14 dagen op een camping in het bos waar ik zelf bijna letterlijk in ben opgegroeid. Het is een bijzondere ervaring om met je eigen kinderen door het bos te fietsen waarvan je hele stukken kunt uittekenen. Onderweg naar je eigen ouderlijk huis, over de lange rechte fietspaden waar je zelf als kind vaak mokkend overheen fietste, en boodschappen te doen waar de caissière zegt “Den kleinen van oew, das precies oew bruur!” 

Autocross

Halle is de Plek!

 Het is geestig om de klassieke uitjes te doen en plekken te bezoeken die je nu voor het eerst beleeft door de ogen van een volwassene én door de ogen van je kinderen…. Autorcross bijvoorbeeld. Typisch regionale activiteit. En, oh wonder: wat een spektakel. Fantastisch, ook voor de kinderen. En ook het café, het hotel en het terras van het in de volksmond genoemde (en geroemde) De Krent blijft een dierbare plek. In het telefoonboek of via Google: ‘De Gouden Karper’. Filmlocatie No. 1 wat mij betreft. 
 
Stúkje verder fietsen, maar onmisbaar: Het Peeske. Ook een klassieker met stijl en historie. Echt een uitspanning zoals een uitspanning aan de rand van bos behoort te zijn. Heerlijk eten, fijn terras met waanzinnig uitzicht over het Montferland met water-zand-modder speelfaciliteiten voor de kinderen. Sowieso zijn de gemeenten Montferland en Bronckhorst rijke, historische, groene gemeenten met een waanzinnig cultureel, toeristisch en sportief aanbod.
 
Het Peeske
‘Rivier bouwen’ bij Het Peeske

Wat verder westwaarts werden we gelukkig van kinderboerderij & speeltuin De Koekendaal. Als kind vond ik het gróót. Als volwassene nog steeds. Het is eigenlijk groots. In haar eenvoud. En omdat het gratis is. En omdat er een ruime speeltuin is. En omdat het bosachtig is. En omdat het volgens mij nog steeds dezelfde superlange glijbaan heeft, als waar ik vanaf ging in 1980. Daarna ontkom je niet aan Het Onland, zo goed als tegenover de Koekendaal. Oma at er vroeger na ’n endje fietsn’ haar sorbet met verse vruchten. Ik dronk er recent een glas witte wijn in de half-schaduw onder een knots van een kastanjeboom met m’n blote voeten in het gras. De kinderen speelden in de speeltuin.

Goed. I have made my point. Laat ik niet te ver uitweiden en het verder aan jullie zelf overlaten.
Rest mij een heldere opsomming van voor mij ook nieuw ontdekte plekken, waarover ik even dolenthousiast ben als over de hierboven beschreven plekken:

Speelboerderij Feltsigt
Een waar paradijs. Lieve eigenaren. Grote kan ranja voor € 3,00. Ruimte en pure eenvoud.

Stadsmuseum Doetinchem
Gevestigd in het prachtige rijksmonument dat ik alleen kende als (anti)kraakpand. Enthousiaste ontvangst en begeleiding! Daarna gratis koffie (inbegrepen bij entreeprijs) bij:

Het Borghuis
(Eet)café, kroeg en podium voor livemuziek.
Deels gerund door verstandelijk gehandicapten.

IJsboerderij Steenoven
Biologisch ijs. De sympathieke 37-jarige moderne boer heeft oog en liefde voor dier en maatschappij. Hij leidt je met plezier rond.

Bredevoort
Boekenstadje met gezellige middeleeuwse herberg.
Huiskamertheater Horus, waar we een privévoorstelling kregen te zien.
Molen De Prins van Oranje, ook weer met enthousiaste vrijwilliger.

Bredevoort
Expositie in Bredevoort

Braderie en rommelmarkt ten goede van de Harmonie in Kilder
Altijd op 2e Pinksterdag. Filmdecor. Heel veel boeken en gewoon erg gezellig.

Museum Smedekinck
Mini Openluchtmuseum met behoorlijke (kruiden)tuin.

Kunst10daagse Bronckhorst
Wij liepen een kunstroute vanaf De Krent op het Landgoed Enghuizen. Mooi!

5* Hotel Ruimzicht
Je kunt er van alles doen. Op niveau en in stijl. Wij drinken er graag op terras een glas met de hond erbij.

Overburen
50+ camping…

Niet onbelangrijk: mijn ‘moederland’ is (vooral) het Kruisbergsebos. Wij kampeerden op Camping de Graafschap in Doetinchem. In de Gelderse Achterhoek. Prima camping, groen en mooi gelegen. Met een fantastisch speelbos. En verwarmde vloeren in het sanitairgebouw. Maar ik denk dat we, als we het ooit nog een keer over doen, kiezen voor de andere camping van dezelfde eigenaren: Camping Jena. Ruime landgoedcamping, nog bossiger dan De Graafschap en ik hoop iets minder vijftigplussers…

Nog meer leuke ideeën voor jong en oud? Kijk hier.

Leuke babbel? Lees hier (click) meer van deze auteur!

 
Appeltje tik
Appeltje tik

Appeltje tik

Troglodyten zijn van oudsher een soort holbewoners, het woord betekent letterlijk ‘grotgangers’ in het Grieks. De naam wordt echter ook gebruikt door de bewoners van de karakteristieke rotswoningen langs de oevers van de Loire. Ze zijn terug te vinden over een lange strook gebied, maar een paar hele mooie (en ter bezichtiging opengestelde) locaties bevinden zich tussen Saumur en Chinon. Een bezoek waard.

Een lekkernij die door deze ’troglodytes’ aan de Loire  traditioneel wordt geproduceerd zijn de zogenaamde ‘pommes tapées’. Dit zijn appels die gemaakt worden middels een bijzonder tijdrovend proces van koken,  langdurig verhitten in een onderaardse oven en diverse malen zachtjes tikken met een klein rond houten hamertje (vandaar ‘tapées’). Via dit proces worden de appels geheel intact gereduceerd tot het formaat van ongeveer een platgedrukte pingpongbal.

Dit maakt deze pommes tapées erg intens van smaak, en een echte delicatesse. Ze zijn te koop op locatie, daarbuiten heb ik ze nog niet gevonden (mocht iemand een delicatessenwinkel kennen die ze heeft, dan houd ik me aanbevolen). Als tussentijds alternatief zouden ook gewone gedroogde appels of peren gebruikt kunnen worden. Ook lekker, maar smaakt daadwerkelijk anders. De pommes tapées zijn op vele manieren te gebruiken, maar in dit recept worden ze verwerkt tot een erg smakelijk (en machtig!) dessert.

Ingrediënten (voor 4 personen):

Kaneel en vanille

- 4 pommes tapées
- klein stokje kaneel
- vanillepeul
- fles wijn van goede kwaliteit
- peperbolletjes (zwart)
- kruidnagel
- suiker (ongeveer 10 gram)

Bereiding:

Neem een afdekbare schaal waar de pommes tapées naast elkaar in kunnen liggen, dus zonder te stapelen. Kies vervolgens een wijn uit om te gebruiken.
Wijnkeuze is enigszins van belang, want de smaak van de wijn komt sterk terug in het eindresultaat. Beetje knappe wijn uitkiezen kan dus geen kwaad, het is geen verspilling.

Erg toepasselijk voor deze streek zou zijn een Chinon (van de Cabernet Franc) maar die had ik helaas niet meer voorradig. Ik heb daarom deze keer gekozen voor een Bordeaux uit 2006 (Château Gassies du Vieux Bourg, een Merlot), omdat dit ook een lekkere wijn is en omdat ik die ik nog wél had staan. We schikken ons dus maar in ons lot :)

Giet ongeveer een kwart liter van de wijn in de schaal; het moet de pommes tapées kunnen bedekken dus beetje aanpassen aan de grootte van de schaal. Drink de rest van de wijn op tijdens het bereiden.

de koelkast in

Snij de vanillepeul in de lengte open, en schraap het zwarte ‘merg’ eruit en voeg dat toe aan de wijn. Beetje doseren als je een minder sterke vanillesmaak wil.
Gooi het kaneelstokje en de kruidnagel erbij. Naar eigen smaak kun je voor een meer geprononceerde kaneelsmaak het kaneelstokje eerst wat vergruizen alvorens het erin te gooien (meer contactoppervlak en dus meer smaakafgifte).
Voeg de suiker toe, en twee of drie peperkorrels voor een klein beetje extra ‘bite’.

Schep het mengsel een beetje door elkaar, en leg de pommes tapées naast elkaar in de schaal en dompel ze onder. Dek de schaal af en zet deze in de koelkast gedurende een dag of drie zodat ze tot in de kern doordrenkt raken van het wijnmengsel. Elke dag beetje omscheppen.

Voor het serveren verwarm je de pommes tapées in de wijn op een zacht vuurtje zodat de temperatuur langzaam egaal opbouwt, ook in de vrucht. Niet laten koken, de temperatuur moet lauwwarm zijn. Denk maar een beetje aan Glühwein, nooit boven de 70 graden (ongeveer het kookpunt van ethanol) laten komen! Op een lage stand in de magnetron gedurende een minuut of tien kan ook.

De porties uitserveren met een deel van het wijnmengsel eroverheen. Ook lekker erbij zijn paté met vruchtencompote en blauwe kazen (Roquefort en Bleu d’Auvergne zijn mijn favorieten).

Klaar!

Bon appétit.

P.S. Geen wijnliefhebber? Dan kan dit recept ook prima bereid worden met cider in plaats van wijn, of met appelsap als non-alcoholische variant. 

 
P1090851

Deze zomer ga ik met Pharos naar Schotland, met mijn vrouw en 2 kinderen, Floris (10) en Emma (8). Vorig jaar waren wij in Yorkshire, waar wij hiketen en mountainbiketen door de Dales. Dat smaakte beslist naar meer. Dit jaar zoeken wij het hogerop. Dit is waarom wij van Groot-Brittannie houden: het is groen en kalm, maar kan ook wild en onherbergzaam zijn. Het weer is onvoorspelbaar, maar bij uitstek geschikt voor  outdoor activiteiten. En dan zijn er die pubs. Tja, de pubs… 

Ik zit in een pub in York waar ze homecooked food serveren. In Engeland is ‘homecooked’ een aanprijzing. Soms zetten ze er nog good bij: homecooked good food. Dat is ook bedoeld als aanprijzing. In Engeland maken ze echt werk van aanprijzingen, meer dan van het eten zelf. Je moet voor alles vooraf betalen.

Ik eet gefrituurd korstdeeg waar zich een garnaal in schuilhoudt. Het is een echte Engelse pub, dus moet ik bij iedere hap mijn onderarmen van het tafelblad losrukken. Dat vermoeit mij zo dat ik ervoor kies mijn armen stil te laten liggen en mijn hoofd te bewegen richting het voedsel. Zo doet de Engelsman die een tafeltje verderop zit het ook. Het is een potige vent en hij lijkt op Wayne Rooney, maar hij draagt een shirt van Manchester City – de voetveeg van United, het lelijke eendje van het Engelse voetbal (homecooked good football, zeg maar). Wayne eet steak-and-kidneypie met aardappelpuree. Zijn onderarmen blijven nagenoeg stilliggen. Ze zijn pakweg zo dik als mijn bovenbenen en bedekt met een bizarre potpourri van tatoeages. De randomness van al die versieringen heeft iets ontroerends. Hier zit geen concept achter, het is een door de jaren heen aangelegd rariteitenkabinet waar je nimmer iets van weg kan gooien. Ik kan mijn blik er niet van af kan houden, en ik denk dat de man het in de gaten heeft. Ik denk ook dat hij Will heet, en niet Wayne.

Ik zie een zwaluw met een banner in zijn bek, een grote draak, een paar kleine tribals en Chinese tekens. Hij heeft alle decennia in de vorm van tattoo-modes in zijn armen staan. Maar centraal op zijn rechteronderarm staat een perfecte cirkel met het logo van zijn voetbalclub. Manchester City is ooit opgericht door de kerk om het ongebreideld masturberen van de Engelse jongens te bestrijden. Dat is goed gelukt. Nu is Engeland het land met het hoogste aantal tienerzwangerschappen in Europa. De kerk zou het masturberen nu juist moeten stimuleren: Jesus loves a homecooked good wank. Ik weet alleen niet of er in Engeland nog naar de kerk geluisterd wordt. Manchester City is ondertussen opgekocht door een oliesjeik en heeft na jaren miserie eindelijk weer iets te vieren: de FA Cup. Het is Will van harte gegund.

Ik kijk steels opzij en zie hoe Will met zorg de puree door de met jus gevulde pastei prakt, en zijn hoofd naar de natte prut op zijn vork brengt. Direct nadat hij de hap naar binnen heeft geschoven kijkt hij ook opzij, recht in mijn gezicht Ik voel mij betrapt, ik moet iets doen. Ik ruk mijn onderarmen los, ga staan. Ik wijs naar zijn shirt. ‘Congrats’ zeg ik. Het kan van alles betekenen. Hij knikt en grijnst. Er plakt mash potatoe in zijn mondhoek. Ik loop naar buiten. Dat kan zomaar. Dat je in een pub voor alles vooraf moet betalen vind ik getuigen van een groot inzicht in de menselijke geest.

Gerwin van der Werf

 

De duitse worsten ‘Jezt geht es um die Wurst’, zeggen de Duitsers. ‘Nu wordt het serieus’, bedoelen ze dan. Maar waar in Duitsland moet je nu echt zijn als het om worst gaat?

Weisswurst-evenaar

Kent u de Weisswurst-evenaar? Dat is de denkbeeldige lijn, ongeveer evenwijdig aan de rivier de Main, die Duitsland scheidt in een noordelijk en een zuidelijk deel. Ten noorden van die lijn is men van oudsher protestant, ten zuiden ervan overwegend katholiek. Maar een veel opvallender verschil is dat de zuiderlingen ‘Weisswurst’ eten.

 Does size matter?

Wie houdt van grote worsten kan het beste naar Coburg. Daar meten de worsten wel 30 cm. Wie valt op klein, kan beter naar Nürnberg, waar de worstjes nauwelijks groter zijn dan een vinger. Gaat het u meer om de historie dan om de omvang? Thüringen wordt beschouwd als de oudste worstregio in Duitsland. Natuurlijk mag een echte worstpelgrim ook Frankfurt niet overslaan, de stad van de ‘frankfurter’.

Volkswagen-worst

Wolfsburg staat bekend als de stad van Volkswagen. En de Volkswagen-fabrieken zijn in heel Duitsland beroemd om hun verrukkelijke worst. Er worden krantenpagina’s over vol geschreven. Gelukkig zijn de worsten tegenwoordig ook buiten de fabriek te krijgen, bijvoorbeeld bij Bellas Imbiss in de Wolfsburger binnenstad.

Worst-burgemeester

Wolfsburg is een mooie tussenstap op weg naar Berlijn. Dat is, ook op worstgebied, de Duitse hoofdstad. Een belangrijk deel van het Berlijner leven draait om de ‘Currywurst’. Er is zelfs een museum voor ingericht. En wie burgemeester van de Duitse hoofdstad wil worden, maakt alleen kans als hij zich laat fotograferen bij een Currywurstbude.

© 2011 Vakantiebabbels