Over watervallen en Top 20

Al snel begrijp ik waarom men over Noorwegen zegt dat met iedere bocht een nieuwe verrassing wacht. Wat een prachtige bergen! Wat nou Canada in het klein, eerder Canada in het groot! De kids vermaken zich op de achterbank met het tellen van watervallen. De eerste dag in Noorwegen zitten ze al over de vijftig. Weliswaar zitten er wat dubbeltellingen bij en tellen ze verrassend snel (’28, nee we waren bij 29.’ ‘had jij die al of is dat 30′), het zegt toch zeker iets over de hoeveelheid watervallen. Hoe meer watervallen hoe meer regen. Da’s toch ook wel een causaal verband dat wij hebben geconstateerd. Maar tussen de buien door schijnt de zon.

We hebben een wandeling naar een bergtop gemaakt. Een makkelijke groene wandeling, geadviseerd door de vriendelijke dame van de Hemsedalse VVV. ‘Ook goed te doen voor de kids’. Bovenop de Top 20 van Hemsedal staan busjes waar je je gegevens kan achterlaten waarmee de statistieken worden bijgehouden. Zo lees ik dat er in de zomer van 2011 25.511 personen van 52 nationaliteiten naar de toppen van de Top 20 zijn gelopen. Kijk, dat zijn leuke vergetenswaardigheden! Maar goed, goed te doen voor de kids of niet, we halen deze ‘makkelijke’ top net niet: onze jongste van 3 houdt het net voor de top voor gezien. Het is klaar. We tergen het lot niet, we moeten nog terug ook! Dat lukt maar net, met veel liedjes, stimulerende woordjes van grote broer en zus (‘het gaat heel goed, we zijn er echt bijna, ik zie de auto al’) en beloningen in het vooruitzicht (‘tjaa, de snoepjes liggen in de auto’). Zoonlief is wel trots, we horen veelvuldig bij het passeren van de een of andere berg: ‘daar ben ik toch op geklommen?’

En ik ben ook trots, op alledrie. Want wat zijn ze stoer, met dito wandelschoenen, klauterend over de rotsen. Ik heb nog geen klacht gehoord. Dat we niet hele dagen in het zwembad liggen. Dat het af en toe regent. Ze genieten met volle teugen, de kanjers. Zoals onze dochter zei: ‘als ik 10 duimen had, zou ik ze alle 10 in de lucht steken!’